Widziałem prącia cień

Dość pisania o Lepperze, Kaczyńskich, Giertychu, Wierzejskim i (żeby już było tak naprawdę brzydko) – Gosiewskim. Nie napiszę i już. Choć byście mnie tu prosili, błagali, pukali, stukali, walili, niezależnie od której strony zachodzili – nie napiszę. Albowiem postanowiłem sobie, że dzisiaj będzie inaczej. I dotrzymam słowa.

Bo czyż nie ma w tym kraju już nic ciekawszego od polityki?

Weźmy na przykład takie badania naukowe. Całkiem niedawno chłopaki z uniwersytetu warszawskiego wpadli na pomysł, a nuż by tak sobie to i owo popowiększać. Podobno, dlatego że to mieli za małe, w związku, z czym kompromitowało ich przed całym międzynarodowym gronem ekspertów. O owo już nie wspominając.

Trochę speszeni acz zmotywowani zdecydowali się więc wziąć w garść, zebrać do kupy, postawić do pionu i osiągnąć spektakularny sukces.

Trwało to wprawdzie kilka lat, ale udało im się w końcu. Wniosek był jeden – żadne kremy nie pomogą. Proszki, maści, tabletki i inne magiczne preparaty – tu cytuje: “też możemy sobie raczej wsadzić w d…”. Konieczna będzie operacja.

Zabieg ten – jak piszą w swoim oświadczeniu – jest w gruncie rzeczy banalnie prosty. By pogrubić i powiększyć niesfornego członka transplantuje się pod wskazany adres jedynie niewielki wycięty fragment mięśnia obręczy kończyny dolnej z męskiego prawego uda.

Jakoś tak sobie kojarzę, że Roman coś ostatnio utykał…